Shote Galica, heroina që zgjodhi armën, në vend të diplomacisë me serbët.

Sot, 90-vjetori i vdekjes së Shote Galicës, “Heroinë e Popullit”. Eshtë koincidencë fatale sepse, pikërisht, ditën që ajo mbylli sytë, e dëshpëruar e në mjerim në Fushë – Krujë, atë ditë, më 3 korrik 1927, me ndërhyrjen e diplomacisë angleze dhe asaj franceze, u rivendosën marrëdhëniet diplomatike mes Jugosllavisë dhe Shqipërisë, kur Shota kishte luftuar për lirinë e kosovës kundër serbëve.

Në fillim e përgojuan, pastaj e shanë, më vonë e uruan, e nderuan, e harruan dhe tani krenohen me të. Kjo është “Heroina e popullit” Shote Galica, gruaja simbol e Kosovës që luftoi në rradhët e luftëtarëve të Çetës së Drenicës, 12 vjet, me armë në dorë për lirinë e Kosovës.

Emri i vërtetë i saj ishte Qerime (Halil) Radisheva, (1895 – 1927). Më 1916, në moshën 29-vjeçare, u vesh si burrë dhe u rreshtua në rradhët e luftëtarëve për çlirimin e Kosovës nga serbët, përkrah të shoqit Azem Galica. 12 vjet, luftoi me armë në dorë për lirinë e Kosovës. Pas vdekjes së Azemit, ajo zuri vendin e tij në krye të çetës. 22 vetë nga njerëzit e familjes së saj, kanë dhënë jetën për liri dhe pavarësi. Mbas çlirimit, asaj iu dha titulli i lartë, “Heroinë e Popullit” dhe u ngrit një varr monumental, i cili u dhunua më vonë.

Shota mbante gjithmonë veshje meshkujsh dhe mbante në kokë një qeleshe të bardhë, poshtë saj gërshetin dhe pjesën tjetër e mbulonte me shall, u përball me  mentalitetin kosovar. Atë e quajtën herë si të përdalë e herë si acaruese. Kjo për faktin se Shota, merrte pjesë shpeshherë në kuvendin e burrave, aty ku bëhej plani i luftës dhe ku pihej duhani me llullë. Burrnesha shqiptare quhej e përdalë sepse ajo shoqërohej gjithmonë vetëm me trimat e Azemit dhe shoqërohej rrallë me femra.

Gruaja dhe nëna shqiptare, në vend të parfumeve europiane, përdori barotin. Stolitë e saj ishin koburja dhe gjerdani me fishekë. E tillë ishte Shota dhe si e tillë vazhdoi këto rrugë pa u luhatur, edhe pas vdekjes së burrit e shokut të jetës së saj Azem Galicës.

Shote Galica, në fundin e dimrit të vitit 1926, të një dimri të ashpër, e lodhur dhe e dërmuar e me zemër të plagosur, e shoqëruar nga Mehmet Deliu e me pak shokë të tjerë, erdhën në Shqipëri, duke e lënë Kosovën nën kthetra të pushtuesit serb, me shpresën se do të ktheheshin me pranverën e parë. Por, për fat të keq, nuk ndodhi ashtu… U shua më 3 korrik 1927 në Fushë – Krujë, në mjerim e dëshpërim të thellë.

Eshtë koincidencë fatale sepse, pikërisht, ditën që ajo mbylli sytë, e dëshpëruar në Fushë – Krujë, atë ditë, më 3 korrik 1927, me ndërhyrjen e diplomacisë angleze dhe asaj franceze, u rivendosën marrëdhëniet diplomatike mes Jugosllavisë dhe Shqipërisë, kur Shota kishte luftuar për lirinë e kosovës kundër serbëve.

Gjatë viteve të komunizmit, në vitet 80-të u bë gati një skenar për film artistik për heroinën, në kuptimin e vërtetë të fjalës, që do ta merrte përsipër regjisori Muharrem Fejzo, por që, për fat të keq, regjimi nuk e pa të arsyeshme ta realizonte. Teatri “Aleksandër Moisiu” në Durrës kishte realizuar me sukses një dramë për të, “Gërsheti i luftrave”, dhe sapo kishin ndodhur ngajrjet e Kosovës në 1981, ndaj regjimi një film për Shote Galicën do të ishte i tepërt

Advertisements

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s